Review: Twee nachten in Skyrim

"Ik heb niks tegen necromantie, ik heb wat tegen de uitwassen van necromantie!"

Tussen al het virtuele geweld van de lading game releases van de afgelopen dagen was er uiteraard maar een woord dat mij in de ban hield. Call of Duty: Gears of War 3? Niks voor mij. Uncharted 3? Als je liever naar games kijkt in plaats van ze speelt. Batman Arkham City? Op mijn to-do stapel. Het enige woord; Skyrim. En door een  fijn stukje typisch Nederlandse fok-jou-mentaliteit konden Nederlandse gamers de afgelopen dagen al met Skyrim aan de slag, terwijl de rest van de wereld braaf de 11^e  november moest afwachten.

Aangezien de grote gamingwebsites ongetwijfeld al weer (in dit geval terechte, maar vaak ook niet) superlatieven aan het spuien zijn ga ik in de deze recensie wat meer in op dingen die er voor mij na deze eerste 48 uur echt uitsprongen. Want over het spel zelf kan ik kort zijn; heel erg gaaf. Liefhebbers van fantasy en RPG’s kunnen dit spel blind aanschaffen, haters van deze genres kunnen dit spel blind links laten liggen. Want baby, dit is Fantasy met een hoofdletter F, zoals de nerd-goden het gewild hebben. Draken? Check! Magische zwaarden? Check! Middeleeuwse steden met corrupte heersers? Check! To crush your enemies, see them driven before you, and to hear the lamentation of their women? Check!

  

Mooi!

·         Het moge duidelijk zijn; dit spel is enorm. Ik heb enorme stukken gewandeld, zonder ook maar iemand tegen te komen. Dat klinkt stom, maar dat is heel gaaf. Eindeloos veel locaties, quests en opties.

·       Letterlijk de eerste spelminuut crashte de boel. Tot nu toe verder geen problemen, maar Goddamnit Bethesda!

·        De inventaris en menu’s vind ik tot nu toe een vrij summier en onoverzichtelijk voor zo'n complex spel. Als ik met een van de vele crafting beroepen bezig ben heb ik geen idee hoeveel ijzer, goud, veren, wol, knikkers, kraaltjes en spiegeltjes ik nog in mijn bezit heb. Ook erg onduidelijk is het scherm voor de Miscelaenous Quests, oftewel alle kleine kutopdrachtjes waar je constant mee bezig bent. Dit zijn namelijk Quests van het kaliber ‘Spreek met Mikael over Sasha,’ of ‘Herenig Quick met Flupke’ of ‘Breng tien bananenschillen naar  Huppelkut in Winterfrost of Stormhaven of Icecrown of Tundraville’ maar na drie uur sjokken langs bergpassen, ijsvlaktes en aftandse boerendorpjes weet ik echt niet meer welke debiel me waar voor welk klusje wilde hebben.

·         Over debielen gesproken; er lopen daar een hoop liegende eikels rond. Iedereen in het dorp: ‘oh het is heel veilig op de weg naar het geheimzinnige klooster bovenop de besneeuwde bergtop’. Ik: ‘bedankt jongens! Lalala’. Met als resultaat dat ik anderhalve minuut later in tien uit elkaar gereten stukken van de berg af glibber, na eens goed geskyrimmed te zijn door een lompe bergtrol. Not cool guys, seriously.

Ik: allemans vriend

·         De bewoners van Skyrim zijn overigens  de meest open minded mensen die ik ooit tegen ben gekomen. Mijn karakter, de enige Orc die ik in Skyrim gezien heb, heeft een enorm litteken in zijn gehele gezicht, zit onder de oorlogsverf, draagt een bebloed harnas en heeft een magische  hakbijl van 2 meter op zijn rug, maar wordt desalniettemin door iedereen ontvangen als een lang verloren BFF. In plaats van schreeuwend weg te rennen vertrouwen mensen mij hun diepste geheimen toe, laten mij op hun kinderen passen, vragen mij te helpen bij het besturen van hun stad en nodigen me uit om me bij hun supergeheime broederschap aan te sluiten. Een multiculturele samenleving, zonder vooroordelen. Zo kan het ook.

Schandalig!

·         Wat wel een enorm probleem in de Skyrim samenleving is necromantie. In iedere kelder wandelt wel zo’n rottig muf skelet of verrotte zombie rond, zonder ook daadwerkelijk bij te dragen aan de maatschappij. En maar uitkering blijven trekken (want arbeidsongeschikt) en te beroerd om te werken. Daar zouden de hoge heren in Den Haag nou eens wat aan moeten doen. Eigen (levend) volk eerst! Ik heb niks tegen necromantie, ik heb wat tegen de uitwassen van necromantie!

·         De eerste draak die ik tegenkwam was nogal een bitch.

·         Ik heb het dikste paard ooit gekocht. De verkoper vertelde me dat ik een War Horse nodig had, maar na 1000,- stuks goud te hebben betaald bleek het een dikke knol. Ik heb hem al dagen niet gevoerd maar hij blijft dik. Weet iemand hoe ik een paard kan ruilen? Heb het bonnetje niet meer en ook geen bankafschrift.

Anyway, mierenneuken (rimmen?) voor gevorderden dus. Dit is een vet spel!

REBOOT: Thundercats & de kunst van recycling

"Rond mijn 8^ste levensjaar zou ik bijkans een nier hebben afgestaan voor een Optimus Prime action figure"

Een veelgebruikte strategie de entertainmentindustrie de laatste jaren is de zogenaamde reboot; het opnieuw verfilmen en herinterpreteren van een al bestaande film of serie. Dit heeft als voordeel dat men een winstgevende franchise, met een bestaande groep fans, nieuw leven in kan blazen, maar vooral dat er niet al te veel creatief werk verzet hoeft te worden. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de nieuwe Spiderman film die volgend jaar uit gaat komen. Een film waarin we voor de tweede keer in nog geen 10 jaar gaan zien hoe Peter Parker aan zijn superkrachten komt, waarin Uncle Ben vast nogmaals om het leven zal komen en waarin Spiderman maar weer eens leert dat grote krachten grote verantwoordelijkheid met zich meebrengen. Een film, kortom, waar niemand op zit te wachten. Daarnaast hebben we de afgelopen jaren natuurlijk kunnen genieten van klassiekers als Charlie's Angels, Starsky & Hutch, Miami Vice, The A-Team, Hulk (2003) en The Incredible Hulk (2008).  Verder kunnen we uitkijken naar een nieuwe Superman (met getroebleerde Clark Kent!), Conan the Barbarian, Bladerunner, Robocop, Judge Dredd, Daredevil en Godzilla.  

Holy Nipply Batsuit Batman!

Helemaal interessant wordt het natuurlijk als de producenten gaan voor een Gritty Reboot: een praktijk waar ieders favoriete miljonair/psychoot Bruce Wayne meerdere malen aan ten prooi is gevallen. Van de campy Batman-serie uit de jaren 70 met Adam West en pens in strakke maillot en ZONK! DENG! BLAF! geluidseffecten, naar de geweldige Batman: the Animated Series en van Joel Schoemachers’ afgrijselijke draak Batman & Robin met George Clooney in een Batman-pak met tepels en Arnold Schwarzenegger als tenenkrommende Mr. Freeze ("Ice to see you!" "Everybody chill!" "You're not sending ME to the COOLER!" "Let's kick some ice!" etc etc etc) naar de klassieker Dark Knight met topacteur/beroepsgek Christian Bale. De Batman-franchise is zo’n gold-digger dat zelfs Yolanthe Cabrau van Sneijder zoiets heeft van ‘nou nou, dat gold wordt wel erg opzichtig gediggd.’



Does not compute...

Echt persoonlijk wordt het natuurlijk pas als de recycle-industrie je geliefde jeugdherinneringen herontdekt en besluit dat daar nog wel een paar extra dollars uit te wringen zijn. In mijn geval gaat dat om GI Joe, Transformers en Thundercats; de drie tekenfilmseries die begin jaren negentig de levens van mij en al mijn vriendjes compleet in beslag namen. Rond mijn 8^ste levensjaar zou ik bijkans een nier hebben afgestaan voor een Optimus Prime action figure, en waarschijnlijk een lever voor Lion-O (I know, de meeste mensen hebben geen extra, maar zo gaaf was het gewoon). Het was dan ook pijnlijk om de afgelopen jaren mee te maken dat zowel GI Joe als Transformers in de handen vielen van twee van de grootse beunhazen die Hollywood rijk is. Na het zien van GI Joe: Rise of Cobra vroeg ik me af of de regisseur überhaupt ooit ook maar één aflevering van de originele serie had gezien. GI Joe =  vier gasten in een bestelbusje in Parijs? Marlon Wayens? Het jongetje uit 3rd Rock from the Sun als FUCKING Cobra Commander? En dan is er de Transformers-serie van Michael Bay. Deze man zou niet eens in de buurt van een bioscoop mogen komen, laat staan in een regisseurstoneel zitten. Het idee van diepgang in een script is voor deze prutser MEER EXPLOSIES!! en ook personages worden uitgewerkt aan de hand van MEER EXPLOSIES!!MET BOMMEN & HELICOPTERS!! EXPLOSIESHELICOPTERBOMMENTIETEN!!!! Voor een gedetailleerde uitleg van wat er allemaal mis is met deze films verwijs ik je graag naar deze website: Topless Robot: Transformers 2 FAQ

Kortom, de gritty reboot van Thundercats, die na jaren speculatie en opstartproblemen eindelijk dit jaar zou uitkomen, had alle schijn tegen. Na de eerste vijf afleveringen kan ik echter melden dat Thundercats een geslaagde doorstart heeft gemaakt. Sterker nog, ik vind de nieuwe serie behoorlijk awesome. De personages en de wereld Thundara zelf zien er geweldig uit, en het verhaal heeft de nodige diepgang en continuïteit meegekregen (Wat! Een samenhangend verhaal in een cartoon? Schandalig!). Vanaf de eerste aflevering wordt duidelijk gemaakt dat dit niet de gemiddelde tekenfilm is, als Lion-O’s vader bruut neergemaaid wordt door (the Ancient Spitit of Evil) Mumm-Ra (The Ever Living!) Verder zijn Snarf en de Thunder-Kittens minder irritant gemaakt, hebben de Lizzards een aantal brute mechs tot hun beschikking en is Panthro een bad ass. Mijn voorlopig enige punt van kritiek is wellicht dat de serie er zelf nog niet helemaal uit is of ze zich richt op kinderen of volwassenen. Het verhaal is over het algemeen vrij donker en serieus, maar de vierde aflevering draait vooral om EEN WIJZE LEVENSLES MET EXTRA MORAAL™. En ik zit ook niet echt te wachten op een flashback voor een karakter dat een kwartiertje geleden zijn entree heeft gemaakt en ook alweer de pijp uit is. Maar over het algemeen een zeer geslaagde reboot dus, aangezien het 8-jarige jongetje in mij al klaarstaat om bij de speelgoedwinkel een lading merchandise te kopen met al zijn zakgeld.

Links: nu 100% minder irritant!

Beneden: de sleutel tot een succesvolle cartoon: prachtige animatie en Mechs!  

 

Review: The Hangover Part II

"Vond je deel 1 leuk? Mooi, want dit is deel 1 IN THAILAND!"

Review: The Hangover Part II

In 2009 bleek The Hangover, met toch een vrij uitgekauwd onderwerp (dronken kerels in Las Vegas), terecht een enorm financieel en creatief succes. De grappen knalden van het scherm, Mike Tyson schitterde in een bijrol als Mike Tyson en bebaarde gek Zach Galifianakis brak door bij het grote publiek. En hoewel de humor van de film na een tweede keer kijken niet echt overeind bleef, ging ik desalniettemin verwachtingsvol zitten voor deel 2.  Want die trailer zou toch niet kunnen kloppen? Ze zullen toch niet letterlijk twee keer dezelfde film uitbrengen? Toch Hollywood? TOCH HOLLYWOOD?!

Helaas, The Hangover Part II is een grote cash-grab van de producenten, een grotere scam (or possibly scamola) dan iedere Special Edition Re-Edit 3D Blu-Ray heruitgave van Star Wars die George Lucas ons door de strot drukt (nu met extra Jar Jar Binks!). Vond je deel 1 leuk? Mooi, want dit is deel 1 IN THAILAND! Dit is letterlijk wat de film is: huwelijk (in Thailand!), vrijgezellenfeest (in Thailand!), geheugen kwijt door drugs (in Thailand!), lid van de groep kwijt (in Thailand!), kleine Aziaat Ken Jeong laat zijn piemeltje zien en bespringt Bradley Cooper (in Thailand!), Ed Helms raakt verminkt (in Thailand!), Zach Galifianakis, als exact hetzelfde typetje dat hij in al zijn andere projecten speelt (Due Date, Bored to Death) heeft een baard, doet raar en maakt masturbatiegrap (In Thailand!), Mike Tyson doet iets wat je niet van hem verwacht (in Thailand!). Maar echt grappig wil het helaas niet worden in Bangkok (in Thailand!)

Hoewel het eerste deel natuurlijk ook geen dubbel-gelaagde Hitchcock-iaanse psycho-thriller was, was er nog wel iets van een samenhangend plot te ontdekken. Na lang vergaderen is echter voor deel 2 blijkbaar besloten dat een kloppende verhaallijn alleen maar tijd en geld kost. Vooral de plot-twist op het einde slaat he-le-maal nergens op. Gelukkig was er door het schrappen van plot en grapjes wel budget voor wat extra stereotypes en racisme. Haha, Thaise mensen zijn arm en tandeloos! Haha, ladyboys hebben een piemel! Haha, het stinkt in Bangkok!

Kortom: een jammerlijke cash-cow, een genante directe kopie van deel 1, maar dan zonder de grappige grapjes om te lachen en van die vervelende kloppende verhaallijnen. Wellicht dat deel 3 beter uitpakt, als de leden van de Wolfpack naar Parijs afreizen voor de bruiloft van Alan, alwaar ze wakker worden in een banlieu, nadat ze hun geheugen zijn verloren vanwege GHB in hun croque monsieur, waarna mr Chow van de Eiffeltoren springt, Alan kotst in het Louvre, en iedereen Frans praat en stinkt! 

It will make millions!!!

JAM