Review: Twee nachten in Skyrim

"Ik heb niks tegen necromantie, ik heb wat tegen de uitwassen van necromantie!"

Tussen al het virtuele geweld van de lading game releases van de afgelopen dagen was er uiteraard maar een woord dat mij in de ban hield. Call of Duty: Gears of War 3? Niks voor mij. Uncharted 3? Als je liever naar games kijkt in plaats van ze speelt. Batman Arkham City? Op mijn to-do stapel. Het enige woord; Skyrim. En door een  fijn stukje typisch Nederlandse fok-jou-mentaliteit konden Nederlandse gamers de afgelopen dagen al met Skyrim aan de slag, terwijl de rest van de wereld braaf de 11^e  november moest afwachten.

Aangezien de grote gamingwebsites ongetwijfeld al weer (in dit geval terechte, maar vaak ook niet) superlatieven aan het spuien zijn ga ik in de deze recensie wat meer in op dingen die er voor mij na deze eerste 48 uur echt uitsprongen. Want over het spel zelf kan ik kort zijn; heel erg gaaf. Liefhebbers van fantasy en RPG’s kunnen dit spel blind aanschaffen, haters van deze genres kunnen dit spel blind links laten liggen. Want baby, dit is Fantasy met een hoofdletter F, zoals de nerd-goden het gewild hebben. Draken? Check! Magische zwaarden? Check! Middeleeuwse steden met corrupte heersers? Check! To crush your enemies, see them driven before you, and to hear the lamentation of their women? Check!

  

Mooi!

·         Het moge duidelijk zijn; dit spel is enorm. Ik heb enorme stukken gewandeld, zonder ook maar iemand tegen te komen. Dat klinkt stom, maar dat is heel gaaf. Eindeloos veel locaties, quests en opties.

·       Letterlijk de eerste spelminuut crashte de boel. Tot nu toe verder geen problemen, maar Goddamnit Bethesda!

·        De inventaris en menu’s vind ik tot nu toe een vrij summier en onoverzichtelijk voor zo'n complex spel. Als ik met een van de vele crafting beroepen bezig ben heb ik geen idee hoeveel ijzer, goud, veren, wol, knikkers, kraaltjes en spiegeltjes ik nog in mijn bezit heb. Ook erg onduidelijk is het scherm voor de Miscelaenous Quests, oftewel alle kleine kutopdrachtjes waar je constant mee bezig bent. Dit zijn namelijk Quests van het kaliber ‘Spreek met Mikael over Sasha,’ of ‘Herenig Quick met Flupke’ of ‘Breng tien bananenschillen naar  Huppelkut in Winterfrost of Stormhaven of Icecrown of Tundraville’ maar na drie uur sjokken langs bergpassen, ijsvlaktes en aftandse boerendorpjes weet ik echt niet meer welke debiel me waar voor welk klusje wilde hebben.

·         Over debielen gesproken; er lopen daar een hoop liegende eikels rond. Iedereen in het dorp: ‘oh het is heel veilig op de weg naar het geheimzinnige klooster bovenop de besneeuwde bergtop’. Ik: ‘bedankt jongens! Lalala’. Met als resultaat dat ik anderhalve minuut later in tien uit elkaar gereten stukken van de berg af glibber, na eens goed geskyrimmed te zijn door een lompe bergtrol. Not cool guys, seriously.

Ik: allemans vriend

·         De bewoners van Skyrim zijn overigens  de meest open minded mensen die ik ooit tegen ben gekomen. Mijn karakter, de enige Orc die ik in Skyrim gezien heb, heeft een enorm litteken in zijn gehele gezicht, zit onder de oorlogsverf, draagt een bebloed harnas en heeft een magische  hakbijl van 2 meter op zijn rug, maar wordt desalniettemin door iedereen ontvangen als een lang verloren BFF. In plaats van schreeuwend weg te rennen vertrouwen mensen mij hun diepste geheimen toe, laten mij op hun kinderen passen, vragen mij te helpen bij het besturen van hun stad en nodigen me uit om me bij hun supergeheime broederschap aan te sluiten. Een multiculturele samenleving, zonder vooroordelen. Zo kan het ook.

Schandalig!

·         Wat wel een enorm probleem in de Skyrim samenleving is necromantie. In iedere kelder wandelt wel zo’n rottig muf skelet of verrotte zombie rond, zonder ook daadwerkelijk bij te dragen aan de maatschappij. En maar uitkering blijven trekken (want arbeidsongeschikt) en te beroerd om te werken. Daar zouden de hoge heren in Den Haag nou eens wat aan moeten doen. Eigen (levend) volk eerst! Ik heb niks tegen necromantie, ik heb wat tegen de uitwassen van necromantie!

·         De eerste draak die ik tegenkwam was nogal een bitch.

·         Ik heb het dikste paard ooit gekocht. De verkoper vertelde me dat ik een War Horse nodig had, maar na 1000,- stuks goud te hebben betaald bleek het een dikke knol. Ik heb hem al dagen niet gevoerd maar hij blijft dik. Weet iemand hoe ik een paard kan ruilen? Heb het bonnetje niet meer en ook geen bankafschrift.

Anyway, mierenneuken (rimmen?) voor gevorderden dus. Dit is een vet spel!

L.A. Noire - Grand Theft Parkeermeter

"In het Los Angeles van de jaren 40 los je misdaden op, voornamelijk door troep van de grond op te rapen en verdachten lang en diep in de ogen te kijken."

L.A. Noire - Grand Theft Parkeermeter 

Zoals voor menig gamer is het voor mij ook een uitgemaakte zaak: een nieuwe Rockstar game = kopen. Grand Theft Auto is een van mijn favoriete series sinds ik in het eerste deel  met mijn auto-pixel groepjes voetganger-pixels omver kon rijden, om daar vervolgens ook nog voor punten mee te verdienen. Een gouden formule, zoals de verkoopcijfers ook al jaren laten zien. Persoonlijk ben ik van mening dat GTA San Andreas het hoogtepunt van de serie is, maar ik ben dan ook extreem “straat” en heb nooit veel gehad met de jaren 80 setting van Vice City (de jaren 80 zijn wetenschappelijk gezien het kutste decennium ooit, volgens de formule (x(WHAM!) - y(PACMAN) / z(COCAINE = 0).

Sinds Rockstar’s debut op de PlayStation 3 is het echter allemaal enigszins bergafwaarts gegaan naar mijn mening. GTA 4 ging op de realistische toer, met een grijze grauwe stad, auto’s  die zwaar en lomp reden (vrij kut in een game waar je ALLEEN MAAR in een auto zit) en kwam met features zoals: In-game  tv kijken! In-game naar een stand-up comic kijken! In-game bier drinken met je vrienden! Kortom, precies het tegenovergestelde van waarom je GTA speelt (maar wel met Bas Rutten, dus dat is weer een plus). Red Dead Redemption (a.k.a. Grand Theft Paard) was grafisch en qua ambiance geweldig, maar miste veel van de pure debiele lol die je met GTA kan hebben (het Wilde Westen was dan ook geen tijd om te lachen, maar goed). Ook het feit dat de brute John Marshton de pijp aan maarten geeft en je verder speelt met zijn timide zoontje Jack, kon mij niet bekoren (hoewel de opbouw er naartoe en het einde zelf super sterk waren). Het zijn nog steeds geweldige games, allemaal top 3 materiaal, maar de oude standaard halen ze net niet.

In Soviet Russia LA Noires you

En nu is er dus L.A. Noire, een soort GTA maar dan aan de andere kant van de wet. Als detective Cole Phelps (Aaron Staton) in het Los Angeles van de jaren 40 los je misdaden op, voornamelijk door troep van de grond op te rapen en verdachten lang en diep in de ogen te kijken. De nieuwe setting brengt een paar punten met zich mee die nogal wennen waren: ten eerste I AM THE LAW! (oftewel niet door rood rijden, geen mensen neermaaien, niet stelen, geen car jacking, geen stapels coke en dollars: een stoffig bureau en een knullig ambtenaarspensioentje, en daar doe je het maar  mee). Ten tweede: geen brute soundtrack, want de  jaren 40 (= alleen maar zeikerige crooners waar ik sinds Fallout 3 helemaal klaar mee ben) en je zit de godganse dag naar je politiescanner te luisteren. Echt sprankelen doe t de stad ook niet: Rockstar’s versie van Tinseltown is een wat grijzige Sovjet bedoening,zeker een stapje terug na RDR.



Odo Phelps

 Vooraf ging er veel aandacht uit naar het Motion Scan Facial Capture System (superbruut!), dat gebruikt werd om de acteurs om te zetten in game characters. Het moet gezegd, de lip sync is geweldig, maar die techniek heeft Rockstar al een tijdje onder de knie. Helaas ontsnapt L.A. Noire niet aan het Uncanny Valley effect (http://en.wikipedia.org/wiki/Uncanny_valley), zoals IEDER ANDER motion capture project OOIT! Kap daar toch een mee! Als ik echte mensen wil zien ga ik wel naar buiten (of kijk ik wel een film. Ja, dat doe ik maar denk ik). Ik snap dat je als producer wilt laten zien dat je ECHTE STER-ACTEURS™ hebt gebruikt, maar nu zit ik dus een heel spel lang naar een soort freaky liefdesbaby van die dude uit Mad Men en Odo uit Deep Space Nine te kijken, en dat WIL IK NIET.


Dan wat over de gameplay zelf. De besturing is wederom zwak. Net als Nikko Bellic en John Marshton beweegt Cole Phelps als een dik kind tijdens trefbal; traag en wankel. Het oplossen van de misdaden gaat ook van dik hout zaagt men planken. Allereerst is er de streetcrime, kleine misdrijven die door de hele stad plaats vinden, waar je al dan niet op af kunt gaan. Deze gebeurtenissen voltrekken zich doorgaans als volgt; criminelen doen iets stouts, Cole komt aanrijden met loeiende sirenes, Cole knalt  iedereen sans scrupules neer, Cole belt ambulance en lijkschouwer (wat apart is, aangezien hij de boeven net eigenhandig omgelegd heeft. “Doodsoorzaak: politiekogel door je knar” staat op alle overlijdensaktes voorgedrukt  in dit spel), iedereen doet of zijn neus bloed.



Tijl Beckand in glanrol als liegende verdachte

 Nee, het echte werk zit natuurlijk in de grote moordzaken die je onderzoekt. De crimescene  dient minutieus te worden omgespit (wat natuurlijk heerlijk soepel gaat met deze besturing) en Cole wil graag alles aanraken; van de reeds afgekoelde  lijken tot nog narokende revolvers (vingerafdrukken zijn voor mietjes). Als Cole in de buurt van een interessant object komt (of überhaupt een object, het spel ligt bezaait met frutsels waarvan het spel zelf ook zegt: “this is useless”)  zwelt de achtergrondmuziek aan, een techniek die de Nederlandse politie ook veelvuldig schijnt toe te passen. Op de vraag of de muziek in Cole’s hoofd speelt, of dat er een politie-hoempapaband constant off-camera achter het onderzoeks-team  aanloopt heeft het spel mij tot nu toe geen antwoord gegeven.


Als de gehele crime scene eenmaal bevlekt is kan het serieuze politiewerk beginnen: het ondervragen van de verdachten. Cole stelt de verdachten scherpe vragen en met behulp van het Motion Scan Facial Capture Super 3D Super Mega EXTREME System moet de speler inschatten of hij of zij al dan niet de waarheid spreekt. Een origineel idee, dat helaas meestal blijkt te ontaarden in een dom gokspel, aangezien de reacties van zowel de verdachten als van Cole totaal onduidelijk zijn (het ene moment blijft Cole poeslief tegen een duidelijke leugenaar en het volgende beukt hij bijkans een 12-jarig meisje dat net haar moeder is verloren op haar plaat).

Conclusie: L.A. Noire is een game met een origineel uitgangspunt, goede graphics en sfeer, matige gameplay, vernieuwende ideeën met een soms wat knullige uitvoering. Al met al doorbreekt Rockstar wat mij betreft de cyclus van de afgelopen jaren niet: L.A. Noire is een topspel, maar kan zich wederom niet meten aan de hoge standaard die het bedrijf voor zichzelf gezet heeft.

JAM